viernes, 19 de agosto de 2016

La escalera narrativa



Escalera de luz siguiendo los números de Fibonacci. Centro de Salud Villalba pueblo. Foto del autor.



דער לייטער דערציילונג.

יעקבֿ האָבן קראָסט די מדבר פון מידיאַן און פאַרטיק ויסגעמאַטערט. אין די סוף פון די טאָג ער אַראָפאַקן שלאָפנדיק אויף אַ שטיין און געחלומט פון אַ לייטער וואָס קאָננעקטעד מיט דעם הימל. פיל האט שוין געזאגט וועגן איר פֿאַר דערקלערונגען און מינינגז.
ווען מענטש פּנימער ומגליק, געפאַר, שיעור אָדער מיסטעריע איר האָבן שטענדיק האט די אָפּציע צו דערציילן די מייַסע. גער אייער פּראַקטיק אין סטאָריטעלינג. פֿאַר מיר יעקבֿ ס לאַדער איז אַ דערציילונג יטינעראַרי, אַ וועג פון יונייטינג באַזונדער וועלטן און פּליינז, קרייַז טשאַסמס און פאַרבינדן אין אַ נייַ וועג מיט די מיסטעריע.
אין דער דערציילונג עס זענען קיין לימאַץ. אַזוי מיר דאַרפֿן ביידע, ווייל ווי מיר זענען קאָנטינגענט קרעאַטורעס. אַזוי מיר זענען אינטערעסירט אין אנדערע מענטשן ס מעשיות און ביידע בעטן צו הערן זייער אייגן. ווען מיר געפינען אַ גוט געשיכטע ינדזשויד יסקייפּינג פֿאַר אַ מאָמענט פון אונדזער ומשטאַנד. און אויב די באַגעגעניש איז אַ גרויס דערציילער אונדזער פרייד איז אַפֿילו גרעסער. דער זעלביקער איז אמת ווען מיר געפינען עמעצער וואס וועט הערן און ינקריסאַז, ווי איז לאַדזשיקאַל, מיט די נומער פון די וילעם.
גער אַ דערפאַרונג, געפיל אָדער דייַגעס אין דערציילונג טראַנספאָרמס די ינסיפּיד וואַסער פון אונדזער לעבן געשמאַק ווייַן אַז גלאַדדענס די האַרץ. געטינג דערגרייכן אנדערע פּליינז טראָוינג אונדזער דערציילונגען טרעפּ צו די וועלטן פון יענע אַרום אונדז באַפרייַען אונדזער משאות.
די אַלט בעדאָוין קען לאָזן די מדבר און דערציילן זיין חלום צו אנדערע. איך האָפֿן אַז הייַנט מיר זענען ביכולת צו טאָן אַזוי.
(אָטאַמאַטיק איבערזעצונג. אנטשולדיגט פֿאַר די מיסטייקס.)




The narrative staircase.

Once upon a time, Jacob crossed the desert of Madian and finished exhausted. At the end of the day he fell asleep on a stone and dreamed of a ladder that connected the ground with the sky. Much has been said about this stair searching explanations and meanings.
When man faces adversity, danger, limit or mystery, always have the option to tell the tale to others. Convert your experience in storytelling. For me Jacob's Ladder is a narrative itinerary, a way of uniting separate worlds and planes, cross chasms and relate in a new way with the mystery.
In narrative there are no limits. That's the reason which explain our dependece of it, being as we are contingent creatures. Wherefore we are so interested in other people's stories and at the same time we beg attention for telling ours. When we find a good story we enjoy escaping our circunstances for a moment. And if we meet a great storyteller our joy is even greater. The same is true when we find someone who listen us and increases, as is logical, with the size of the audience.
Convert an experience, feeling or anxiety in narrative transforms the insipid water of our ordinary life in a tasty wine that gladdens the heart. Throwing our narratives stairs to the worlds of those around us relieve our burdens.
The old Bedouin could leave the desert and share his dream to others. I hope that today we are able to do so.

 
 
 
 

Cuentan que Jacob atravesaba el desierto de Madián y terminó agotado. Al acabar la jornada se quedó profundamente dormido sobre una piedra y soñó con una escalera que conectaba con el cielo. Mucho se ha hablado sobre ella buscando explicaciones y significados. 

Cuando el ser humano se enfrenta a la adversidad, al peligro, al límite o al misterio siempre ha tenido la opción de contarlo. Convertir su vivencia en narración. Para mí la escalera de Jacob es un itinerario narrativo, una forma de unir mundos y planos separados, de cruzar abismos y de relacionarnos de una manera nueva con el misterio.

En la narrativa no hay límites. Por eso la necesitamos tanto, siendo como somos criaturas contingentes. Por eso nos interesan tanto las historias ajenas y suplicamos para que escuchen las propias. Cuando nos encontramos con una buena historia disfrutamos al escapar por un momento de nuestra circunstancia. Y si el encuentro es con un gran narrador nuestro gozo es todavía mayor. Lo mismo ocurre cuando encontramos a alguien que nos escuche y aumenta, como es lógico, con el tamaño de la audiencia.

Convertir una experiencia, sentimiento o zozobra en narración transforma el agua insípida de nuestra vida en vino sabroso que alegra el corazón. Conseguir llegar a otros planos lanzando nuestras escaleras narrativas hacia los mundos de quienes nos rodean alivia nuestras cargas.

Aquel viejo beduino pudo salir del desierto y contar su sueño a los demás. Espero que también nosotros hoy seamos capaces de hacerlo.

1 comentario:

Astillytas, Hecho en Rada Tilly dijo...

Mi nombre es Paula y soy lectora voraz de apetito insaciable (aunque selectivo, eso sí). Me ha conmovido este post. La lectura y la escritura nos salvan de realidades muy duras, nos acercan unos a otros, nos transportan a otros espacios. Habitamos lo que leemos mientras lo hacemos y esas lecturas luego nos habitan por el resto de nuestros días.
¿Qué sería de nosotros sin nuestras "textotecas"*? (*Laura Devetach)